No dobrze, nie będzie tylko o tri. Będzie o pomysłach na sportowe wakacje, walce z obżarstwem i lenistwem. Będzie o tym, jak wygląda świat z kolarskiego siodełka, jak zmienia się perspektywa, gdy zakładasz buty do biegania. Będzie o trudnościach, ale też o ogromnej satysfakcji, jakie przynosi łączenie trenowania z codziennym życiem lekarza weterynarii, matki i pasjonatki… szalonych pomysłów.
Od listopada 2017 roku prowadzę na FB stronę ,,Projekt Diablak”. Założyłam ją dla sławy i pieniędzy. Nie przyniosła do tej pory zakładanych zysków i sponsorów, dlatego, po konsultacji ze sztabem księgowym, postanowiłam rozszerzyć blog 😉
Tak naprawdę uwielbiam pisać i potrzebuje od czasu do czasu wylewać na papier relacje z zawodów, drobne wpadki z zawodów, historie i przygody, które chcę zapamiętać. Fejsbukowy Projekt Diablak stanowi dla mnie wspaniały pamiętnik drogi, którą przebyłam, żeby dołączyć do elitarnego grona Pogromców Diablaka ( czyli finisherów Diablak Beskid Extreme Diablak).
Rok 2022, naszpikowany kontuzjami i innymi problemami zdrowotnymi, dał mi czas do namysłu czego tak naprawdę chcę. Przez wiele lat (a dokładnie 4) cel był jeden. Pięknie jaśniał mi na widnokręgu. Po sukcesie w 2021 roku nastała taka dziwna, niepokojąca sportowa pustka. Spełniłam swoje wielkie sportowe i życiowe marzenie. Zyskałam siłę do pokonania przeciwności losu, mentalnie przeszłam drogę od przysłowiowego dna do szczytu ( tu czytaj dosłownie;), znalazłam Miłość swojego życia i w ogóle poczułam spełnienie w wielu dziedzinach życia. Dążąc do Mety Diablaka znalazłam się w gronie wspaniałych ludzi, a wraz z jej osiągnięciem (w końcu) dostałam cały pakiet dobrych rzeczy od losu.
I tu ta piękna love story mogła by się zakończyć, gdyby nie to, że pragnę ją opowiadać dalej. Nie potrafię już wyobrazić sobie życia bez trenowania. Bez zawodów i to trudnych zawodów. Bez realizacji odrobinę szalonych pomysłów. Diablak bezpowrotnie mnie zmienił. Nikt i nic już tego nie cofnie. Pora na realizację kolejnych marzeń
Przygodo Życia Trwaj!